De boot is al drie maal verhuurd geweest, als Anne-Hilde en ik in de gelegenheid zijn om onze maiden trip met Blue cruise te maken. Omdat de inbouw van apparatuur langer duurde dan was gepland, was er voor ons geen gelegenheid meer om voordat de eerste huurders met de boot zouden vertrekken op 8 mei, nog met de boot te varen. Ook de geplande doping van de boot hadden we maar laten varen, want de laatste dagen waren hard nodig om alles af te maken. Anne-Hilde en ik maakten van de nood een deugd en boekten een last-minute trip naar ons huis in Bali. Die vakantie in Bali die we eerst in maart wilden doen, was er immers door de komst van Blue cruise erbij ingeschoten. Na de eerste huurders volgden nog twee. Het weekend van 6 en 7 juni was de eerste waarbij de boot vrij was en konden we onze maiden trip maken. We kozen Volendam als bestemming, een plaats waar we altijd met plezier liggen.

De Seelewee, een Bavaria 36, was het grootste schip waarmee we tot dan hadden gevaren. Blue cruise is 1,5 maal langer en breder. Nog steeds geïmponeerd door de grote afmetingen gooien we de lijnen los. We varen weg van lagerwal en de boegschroef kan gelijk zijn dienst bewijzen. Na de Houtribsluis gaan de zeilen omhoog. We hebben doelbewust geen electrische lieren genomen; ook hebben we niet gekozen voor een rolgrootzeil. Dit houdt in dat het grootzeil met de hand moet worden gehesen en dat is met z'n 20 meter hoge mast een heel eind.

Al varende met de stuurautomaat, ga ik met de kaartplotter aan de slag. Dat apparaat heeft veel mogelijkheden, met als gevolg dat de handleiding een dik boekwerk is geworden. Eindelijk lukt het me om mijn eerste waypoint te plaatsen.

Na drie uur varen naderen we de haven van Volendam. Het schip steekt dieper dan de Seelewee, dus volgen we nu netjes de boeienlijn. Het is al betrekkelijk laat in de middag; de haven ligt al redelijk vol. We manoeuvreren het schip om langszij een ander zeiljacht te gaan liggen. Het is nog steeds onwennig, dus excuseer ik me bij de bemanning van het schip waar we langs gaan liggen: het is onze maiden trip. Dat dacht ik al wel, zegt het vrouwelijke deel van de bemanning van ons buurschip. Na wat instructies van onze buurvrouw, waarbij we vooral op het hart gedrukt krijgen de volgende keer vooral onze middenbolder te gebruiken - bij grote schepen moet je vooral aanleggen op je middenbolder - ligt alles goed. Ik vraag me dan nog steeds af waaraan te zien was dat het onze maiden-trip was. Zo beroerd ging het aanleggen toch niet?

De volgende dag, nadat de havenmeester het havengeld heeft geïnd - tja ook dat is een nadeel van een groter schip - gooien we trossen los. Terug naar Lelystad hebben we de wind tegen. Buien veroorzaken een schiftende wind. Dit is de gelegenheid om uit te proberen of de stuurautomaat de boot ook netjes aan de wind kan sturen. Bij vorige stuurautomaten ging dat uiteindelijk nooit goed. Dit keer gaat het anders. De boot wordt prima aan de wind gehouden. Dat schept perspectieven. Eindelijk een boot waarbij we niet tegen grote laveer-stukken hoeven op te kijken. Onderweg komen we toevallig ons oude schip tegen waardoor we juist zo'n grote frustratie hebben voor laveren: Solboaten. We pakken de verrekijker om zeker te weten dat de naam op de zijkant staat. We verleggen onze koers en varen langs het schip. De nieuwe zeilen die we toen hebben laten maken, staan er nog steeds op. Ik gebaar naar de bemanning dat dit schip van ons is geweest. Het duurt even voordat ze begrijpen dat ik geen wild zwaaiende idioot ben, maar hen iets duidelijk wil maken. Het lijkt alsof ze het begrijpen ... oh, dus jullie zijn de vorige eigenaren van deze boot. We zwaaien voor afscheid en verleggen onze koers weer tot aan de wind en laten de stuurautomaat doen wat we graag van hem willen. Al laverend bereiken we de Houtribsluizen bij Lelystad.

Als we de boot weer aan lager wal aanleggen en constateren dat de maiden trip zonder kras of deuk is afgerond, ontkurken we de fles. Proost op onze nieuwe boot en een behouden vaart toegewenst.

foto: Blue cruise in de haven van Volendam